మేఘాలు రాసిన కవిత

నీలి రంగు కాగితంపై

గజిబిజిగా గీసిన బొమ్మల్లా

ఆకాశం నిండా పరుచుకున్న

శ్వేతవర్ణపు మేఘాలు.

ఒకదానితో మరొకటి

పెనవేసుకుపోతూ విడివడుతూ

గుంపులు గుంపులుగా

సాగిపోతున్న మేఘాలు.

పెద్ద పెద్ద జంతువుల

ఆకారాన్ని మింగినట్లుగా

గమ్మత్తుగా కనబడుతున్న

ఎగుడూదిగుడూ మేఘాలు.

కొండల పైట చాటుకు

మెల్లగా ఒదుగుతున్న

సూరీడి వెలుగుతో పాటుగా

మాయమవుతున్న మేఘాలు.

నాలో కవిత్వాన్ని

కరిగించి

చీకటిలో కలిసిన మేఘాలు.

మౌనప్రణయరాగం

నువ్వెదురుగా లేనప్పుడు
అద్భుతమైన కర్ణాటక సంగీతంలా 
హాయిగా, చాలా నెమ్మదిగా 
సాగిపోతుందీ గమ్మత్తైన కాలం.

ఎన్నో ఆశలు రాల్చే చూపులతో
కలలను వెదుకుతూ ఎదురుచూస్తాను.

ఆ అద్వైత క్షణాలన్నీ
నీ జ్ఞాపకాలలో కలిసిపోతుంటే
నన్ను నేను కోల్పోయి
నీ ఊహలలో వెదుకుతుంటాను.

నువ్వొస్తావు,
మన ఇరువురి మధ్య
ఏవేవో కబుర్లు దోబూచులాడతాయి.
నీ దగ్గరున్న నవ్వుల నురగను
నా పెదాలపై అందంగా అంటిస్తావు.

అదేంటో మరి అర్ధం కాదు!
నీ సాంగత్యంలో ఎంత సమయమైనా
మంచుబిందువులా ఇట్టే కరిగిపోతుంది.

నువ్వు తిరిగి వెళ్తునప్పుడు
ఆగీ ఆగీ విడివడుతున్న
నీ అరచేతి వేళ్ళని చూస్తూ..
ఎన్ని ఊసులు ఛిద్రమవుతాయో!
మరెన్ని స్వప్నాలు శిధిలమవుతాయో!!

మౌనప్రణయరాగం మళ్ళీ 
నా మదిలో మొదలవుతుంది...

వెన్నల సంతకం

 

రాతిరి వేళ ఆకాశమంతా
విరబూసిన చుక్కలు కురిపించే
పసిడి వెలుగులలో తడుస్తున్నప్పుడు
అనుభూతుల వేణువేదో
కొంగొత్త సంగీతాన్ని ఆలపిస్తుంది.

అలాంటప్పుడు,

ఆ మధుర క్షణాల మీద
మనసు పయనం సాగిస్తూ..
స్వప్న లోకంలోకి జారిపోతుంది.

ఎప్పుడూ గీయని కలల చిత్రమేదో
వెన్నల హంగుతో
రంగుల్ని అద్దుకుంటుంది.

ఎన్నడూ వినని వెన్నల  పాటేదో
మనసు గొంతులో
హాయిగా పాడుకుంటుంది.

చీకటి గూటిలో దీపంలా
వున్న చందమామను చూస్తూ...
ఎన్నో అనుభవాల్ని తడుముతూ..
మనసు తుమ్మెదలా ఎగురుతుంది.

ఆ తుమ్మెద ఝుంకారమే
నా మనసుపలికే మౌనరాగం.
ఎన్నటికీ చెరగని వెన్నల సంతకం.